'Werelden Samen Brengen' met Evita Tjon A Ten

Zoetermeerder Evita Tjon a Ten (39) is een multi-media kunstenares, onderneemster, spreker en meer. Communicatie is de rode draad in haar werk. Evita werkt met beelden, geluiden en woorden om haar boodschap over te brengen, of ze nu commercieel brandingwerk uitvoert, een culturele workshop begeleidt of optreedt met haar band.

Centraal in Evita's persoonlijke boodschap staan thema's als gelijkheid en discriminatie. Evita werkt hard aan bewustwording over de veelzijdige cultuur van Suriname, de rijke geschiedenis van het land, en de stappen die nodig zijn om de uitdagingen waar de Surinaamse gemeenschap vandaag de dag voor staat aan te pakken. In haar werk moedigt Evita mensen aan om stil te staan bij diepgewortelde emoties die ze kunnen ervaren bij deze onderwerpen, en om heling te vinden via kunst en muziek. 

Evita's aanpak richt zich op verbinding, saamhorigheid en wederzijds respect – wat tot uiting komt in haar motto: 'Werelden samen brengen'. Hiermee bouwt ze bruggen, waarbij mensen elkaars verschillen vieren en beter begrijpen waar ze vandaan komen. Op deze manier werkt Evita dagelijks aan een inclusieve samenleving die ons uiteindelijk allemaal verrijkt.

Luister naar het interview met Evita, of lees de transcript daarvan, hieronder.

Anthony Ten Jet Foei:

Eerste vraag is eigenlijk, kan je je jezelf voorstellen?

Evita Tjon A Ten:

Ja, mijn naam is Evita Tjon A Ten. Ik ben geboren in Suriname, opgegroeid in Nederland. Ik zeg altijd, ik ben het resultaat van Suriname en de hele geschiedenis. Ik heb Libanees, Chinees, Creools en Hindoestaans. Ik heb hier mijn school doorlopen. Ik heb mijn VWO gedaan, daarna heb ik mijn Bachelor Business Administration gehaald aan de Hotelschool in Den Haag. Kort daarna ben ik mijn eigen bedrijf begonnen. Ik ben creatief, ik schilder, ik ben kunstenaar, artiest. Ik zie mezelf als een multimedia artiest. Dus dat betekent met woorden, met muziek, met beeldende kunst. Eigenlijk gewoon heel breed. En ja, mijn motto is om werelden samen te brengen. Oh ja, eigenlijk moet je erbij zetten dat ik ook voiceover ben. En dat ik in 2019 de ene grootste misverkiezing in de wereld heb gewonnen voor plussize vrouwen, want ik ben Miss Top of the World Size 2019 geworden en uitgekomen voor Suriname. Ik word 40 dit jaar in oktober, dus ik ben nu 39. En ik woon in Zoetermeer, de gaafste city in the world. Ik ken hier de weg en ik hou gewoon van Zoetermeer.

Anthony:

Nice. Mooi, oké. En wat heeft jou dan geïnspireerd om jouw kunstcarrière te volgen? 

Evita:

Nou, eigenlijk was het zo dat ik altijd heel creatief was. En toen ik afgestudeerd was aan de hotelschool, toen had ik met mijn moeder de afspraak dat ik eerst drie jaar zou proberen als kunstenaar en muzikant. Because I love to sing jazz as well. Surinaamse muziek. Nou ja, dat heb ik gedaan en we zijn 17 jaar verder. Als het niet lukte, moest ik van haar een normale baan zoeken. Maar ja, wat is een normale baan? En voor mij is wat ik doe ook een normale baan. Alleen ja, heel veel mensen hebben het niet, maar ik moet ook vroeg opstaan. Ik heb ook deadlines. Het is gewoon heel anders. Je bent gewoon heel anders bezig, ja.

Anthony:

Je zei dat jouw motto is…

Evita:

Werelden samenbrengen.

A:

Werelden samenbrengen. En hoe komt dat dan voor in jouw werk?

E:

Eigenlijk op alle manieren zorg dat wanneer ik ontwerpen maak, dat ik let, dat het inclusief is. Maar ook ik merk bijvoorbeeld als ik mijn Surinaamse muziekworkshop geef, dat er genoeg mensen zijn die echt niet Suriname zijn. Maar die wel... door de muziek beter begrip hebben voor... de historie en het beter begrijpen en... Ja, ik probeer gewoon werelden samen te brengen, omdat ik vind dat kunst en muziek heel veel kan helen, wat je misschien niet met woorden kunt oplossen, of wat je misschien niet met geld kunt oplossen. Snap je? Het is gewoon groter dan dat. Ja. Het is iets diep ingeworteld en gaat er ook over emoties. En ik denk ook dat al die verschillende emoties... Ja, het is natuurlijk ook afhankelijk van waar iemand is in zijn leven, hoe ze iets ervaren. Maar ik ben altijd heel dankbaar als ik iemand een beetje dichter bij zichzelf. Voor haarzelf mag brengen. Het is wat ik doe.

A:

Fijn, supernice. Nou, je zei dat je probeert jouw werk altijd zo inclusief mogelijk te maken. Kan je misschien vertellen wat inclusie voor jou betekent?

E:

Oh, dat vind ik een hele mooie vraag. Inclusie betekent voor mij dat niemand zich buitengesloten voelt. Inclusie betekent voor mij gelijkwaardigheid. Inclusie betekent voor mij de kracht van respect voor iets wat misschien niet hetzelfde is als wat jij gewend bent. Ja, zo kijk ik naar inclusie.

A:

Super nice. Ja, en waarom vind je het zo belangrijk om dat begrip van inclusie dan te bevorderen?

E:

Ja, dat is eigenlijk wel een hele bijzondere vraag, omdat ik denk dat ik het ook niet beter weet dan dat. Mijn moeder is een hoogopgeleide zwarte vrouw. Die op jonge leeftijd in Nederland heel veel deuren heeft geopend voor een heleboel vrouwen die na haar kwamen. Door bijvoorbeeld een begrijpend lezen Anansi te schrijven voor alle basisscholen. Anansi komt naar Nederland door een discussie te voeren over misschien is Zwarte Piet niet zo'n goed idee, bij Barend en Witteman in de jaren negentig. Dus ik zeg altijd, sommige mensen willen inclusief zijn. Maar ik denk dat ik het gewoon ben, omdat ik het niet anders weet. Dus het is bij mij niet zo dat ik echt over sommige dingen na moet denken, om te zorgen dat iedereen zich daarin terug herkent. Dus ja, het antwoord op je vraag is eigenlijk best wel simpel. Hoe ben je inclusief? Ik denk dat een groot deel ook komt uit mijn opvoeding. En wat ik van de wereld heb mogen zien op jonge leeftijd. Heel veel reizen, meerdere talen spreken en leren. Maar ook heel vroeg al leren. Dat ook al is het misschien niet jouw religie of niet jouw taal of niet jouw land. Hoe ga je daar respectvol mee om? En dat is gewoon heel vroeg in mijn systeem gaan leven. En ja, ik hoop dat meer mensen dat hebben. Vandaar ook dat sommige workshops die ik geef vanaf nog vijf jaar zijn. Omdat ik vind dat we op tijd moeten beginnen met een breder wereldbeeld te laten zien.

A:

En dat begrip van. Misschien hebben wij een ander geloofssysteem en andere gewoon gewoontes. We eten misschien net iets anders. Maar we zijn allemaal samen. We zijn allemaal heel gelijkwaardig. Je zet dat dat in jouw systeem is beland.

E:

Ja, betekent niet dat de realiteit is dat het heel vaak niet zo is. Dus er worden heel veel mensen uitgesloten. Er is heel veel racisme. Er is heel veel discriminatie. Er zijn vrouwen hebben een bepaalde achterstand op de arbeidsmarkt als je gaat kijken naar salarissen. Stagiaires van kleur hebben gewoon een grotere uitdaging om een stageplek te vinden. Maar dat is niet wat ik wil voor de wereld. Begrijp je wat ik bedoel? Dus we hebben het eigenlijk over twee verschillende dingen.

A:

Nee, mijn vraag was eigenlijk, hoe dan laat je mensen dit soort dingen zien. Anders gesteld je hebt een workshop hierover ontwikkeld. We zitten hier eigenlijk naast die plaatje, dat ook een beetje dat soort wereldbeeld toont. Zou je ons daarover iets kunnen vertellen?

E:

Ja, ik heb dus een workshop ontwikkeld, dat heet de Cirkel van Culturen van Suriname. En omdat ik grafisch ontwerper ben, vormgever en kunstenaar, heb ik dat uitgewerkt waarbij ik mensen dus aan de hand van patronen meeneem door de geschiedenis van Suriname. En daar ook heel veel vertel over kleur en hoe bepaalde patronen uiteindelijk in Suriname zijn geëindigd. Ja, dat is gewoon een heel bijzonder concept, wat ik nu ruim een jaar hier en daar mag geven en mag delen met mensen. En dan zie je ook hoe interessant mensen het vinden dat ze op tastbare wijze, patronen die ze herkennen, eigenlijk nog beter kennismaken met Suriname. En dan merk je ook hoeveel mensen eigenlijk een heleboel zaken niet weten. Want laten we eerlijk zijn, als je gaat kijken naar het onderwijs en de educatie in Nederland. Ja, dan lees je daar niet heel veel terug over het transatlantisch slavernijverleden. Maar ook niet over de historie die Nederland heeft op de moeiten en Indonesië, maar ook niet over de rol die Nederland heeft gespeeld in Zuid-Afrika. Dus ja, ik vind het heel mooi dat. Dat ik zo'n workshop heb ontwikkeld, specifiek voor Surinamers, maar niet alleen voor Surinamers. We eten het eten, zeg ik altijd. Iedereen heeft wel een afhaal in de buurt. We kennen heel veel Surinaamse artiesten, sporters, maar ook wetenschappers inmiddels en professionals. Maar wat weten we nou eigenlijk echt van hun cultuur en van de mooie diversiteit die Suriname rijk is. En dat stuk is ook belangrijk.

A:

Voordat we begonnen met de opname, je gebruikt een woord emancipatie. Dus zou je zeggen dat dit wat je probeert te doen mensen ook dat historie te laten leren, is verbonden aan dat emancipatie. 

E:

Ja, ik vind het heel bijzonder, want het verleden van Nederland... Wat niet altijd even mooi is, dat is wel gekoppeld aan ons gedeeld verleden. En dat is onderdeel van mij, dat is onderdeel van jou. Het is onderdeel van ons. En daar moeten we met z'n allen zoveel mogelijk tijd, ruimte en energie aan besteden, zodat we het ook allemaal begrijpen. Dat het ook niet nog een keer gebeurt. Maar ook dat we wat bewuster omgaan met onze communicatie naar elkaar toe. 

A:

Nou, emancipatie heeft ook een letterlijk betekenis. En dat letterlijk betekenis hebben we onlangs geveerd, een paar dagen geleden. 

E:

Keti Koti.

A:

Keti Koti, inderdaad. Kan je ons iets over vertellen over de Keti Koti die in Zoetermeer is georganiseerd.

E:

Ja, Keti Koti, of Kibra Kadena. Dat is de viering van de afschaffing van de slavernij in 1863. Uiteindelijk zeg ik altijd 1873, maar eigenlijk was dat nog veel langer. Omdat de tot slaafgemaakten nog door moesten werken. En we vieren dat om vrijheid te vieren, maar ook om het verhaal te delen, wat nog niet breed genoeg bekend is. Ook omdat de educatie is uitgewerkt en opgesteld is door mensen die niet op mij lijken. En dus er wordt een heel erg eurocentrisch beeld gegeven van de geschiedenis. En dat moet gewoon breder. Ja, dat is gewoon echt niet goed gegaan. En wij zijn hier omdat de Nederlanders daar waren. Om het maar even simpel te zeggen. En mijn moeder is voorzitter geworden van het comité in Zoetermeer. Zij is hiervoor in 2025 benaderd of ze dat wilden doen. Naar aanleiding van een rapport wat is geschreven, een onderzoeksrapport wat is geschreven door Marissa Monsanto. Naar aanleiding van een motie die is ingediend. En uiteindelijk zijn er nu meerdere comitéleden. En hebben we dit jaar voor het tweede jaar op rij een viering mogen verzorgen. In het CKC en Zoetermeer, en in Park Palenstein in Zoetermeer. Waarbij we dus de herdenking en de viering op één dag hebben gedaan, maar wel heel duidelijk gescheiden hebben van elkaar. 

A:

En waarom heb je dat keuze gemaakt om het om hetzelfde dag te doen?

E:

Nou, eigenlijk aan de ene kant ook gewoon omdat het heel erg recent is dat we dit doen. Maar ook omdat we rekening moeten houden met budgetten, maar ook omdat het ook voor de gemeente meer nieuw is hoe we dit op deze manier organiseren. Er komt heel veel bij kijken.

A:

Nou, ik vraag het waarom je het zo hebt georganiseerd, omdat ik het wel bijzonder vond dat en wordt herdacht en wordt gevierd op dezelfde dag. Natuurlijk heeft Keti Koti een hele zware geschiedenis met heel veel emoties erbij. Maar de afschaffing van de onderdrukking van tot slaafgemaakte mensen, wettelijk gezien, tenminste, is iets dat, vind ik, gevierd moet worden. Dus ik vond het juist heel krachtig. Dat de twee onderdelen zou je kunnen zeggen, op dezelfde dag plaatsvonden. Ook inderdaad, met een heel duidelijk scheiding. Maar dat er eigenlijk ruimte voor beide emoties. Dat heel triest, emoties, rondging. Dat voelde ik ook, zelfs persoonlijk, tijdens de herdenking gedeelte. Maar dan ook. Een heel krachtige en duidelijke viering van het leven en van de weerstand van mensen die de ergste onderdrukking dat je kan meemaken, mee hebben gemaakt. Dus dat wilde ik gewoon even zeggen, dat ik het zelf eigenlijk heel krachtig vond, dat die twee delen naast elkaar waren.

E:

Oh, bedankt. Ja, dat is echt heel bewust gedaan. En ook met de programmering hebben we echt gekeken naar wat past bij het herdenking gedeelte. Nou, voor mij past daar niet een feestbandje tussen. De herdenking is iets waardig. Ze moet iets betekenisvols zijn. Het moet ruimte laten voor mensen om bepaalde emoties die ze misschien waar ze niet bij stilstaan, dat ze die hebben of in hun systeem hebben zitten, dat ze die mogen ervaren. Dat vond ik ook heel erg gaaf in de speech van mijn moeder. Die had het over verborgen, leed eigenlijk, opmerkingen, kleine dingen die eigenlijk echt niet oké zijn, die zich op een bepaald moment opstapelen. En ik denk dat daar past gewoon niet gezelligheid bij. En dat geldt ook voor de dames die gedanst hebben. Ze hebben traditionele dans uit Curaçao gedaan. En dat ging echt over handreiking in de breedste zin van het woord. En ik denk dat dat nodig is. We moeten elkaar de hand toe reiken om vooruit te kunnen komen. En daarna was het gewoon feest en dan is het ook echt feest. En dan is het niet opbouwen, maar het was direct gaaf en gaan. Ik ben hartstikke trots dat mensen het ook zo ervaren hebben hoe het bedoeld was.

A:

Heel leuk. Nou, niet helemaal leuk.

E:

Ja, maar het is gewoon leuk. En ik denk ook dat het gaaf is. Dat het gewoon. Je mag ook gewoon gelukkig zijn met bepaalde dingen. En ik ben heel dankbaar voor alle vrijwilligers, voor alle organisaties die samen met het comité hebben mogelijk gemaakt dat de Keti Koti viering was hoe die was. En hopelijk doen we het volgend jaar nog een beetje groter. En zijn er nog iets meer mensen bij aanwezig.

A:

Je hebt ook dus andere verantwoordelijkheden, andere activiteiten. Ik ben benieuwd, je bent én artiest en onderneemster. Dus eigenlijk mijn vraag is: hoe maak je er de balans ertussen?

E:

Nou, soms is er gewoon geen balans. Wat ik heel mooi vind aan mensen is soms dat ze mij zeggen, ja, maar hoe doe je dit allemaal? Nou, sowieso doe ik het niet meer alleen en heb ik personeel. Maar aan de andere kant is er gewoon in bijvoorbeeld de afgelopen twee weken. Ja, was er geen balans. Ik heb gewoon eigenlijk te weinig geslapen en niet zo super goed gegeten. Dat zou ik beter moeten doen, maar het was gewoon hartstikke druk. En nu de komende periode is het nog steeds druk, maar iets minder druk dan de afgelopen twee weken. En heb ik vandaag bijvoorbeeld alleen een gesprek met jou staan. En even een bestelling ophalen. Maar verder gewoon even rustig aan. Ja, het is heel lastig, dus balans, ik vind het altijd wel een mooi woord. En als je me dat een week geleden had gevraagd, had ik je gevraagd balans. Kan je dat eten? Omdat het er gewoon niet was. En ja, ik vind ook in de tijd van dit moment. Ik ben best wel gevoelig, ook voor energie en zo. Maar vind ik soms ook dat mensen echt overdrijven. Als je acht uur gewerkt hebt, dan ben je niet het einde van de wereld, joh. Je wil niet weten wat onze voorouders hebben meegemaakt. Ja, ik kan daar zelf gewoon niet zoveel mee, snap je? En dan denk ik, wat klagen we nou met z'n allen? Ja, we hebben het best goed. En het kan altijd beter, maar nee, balans dat is niet. Nee, het klinkt heel mooi. En soms is het er wel, hè. Maar het is gewoon ook oké dat het er soms niet is. Dat is net zoals als mensen vragen van, hey, hoe gaat het? Eigenlijk verwachten mensen dat je zegt goed. En ik zeg altijd tegen iedereen, als jij niet het gevoel hebt dat wanneer jij zegt het gaat niet goed gaat, dat die persoon dan niet daar iets mee kan of niet normaal reageert, you gotta let it go. Snap je? Dat werkt dan gewoon niet? Want ja, het leven is ying en yang, het is goed en slecht, en all of those things together. Dus ja, dat.

A:

Dus je hebt het inderdaad heel druk. Kan je dan ons even vertellen waarmee je allemaal bezig bent de komende periode?

E:

Ja, mijn moeder haar boek over rouw rituelen bij Creolen. Die is vorig jaar uitgekomen. Die heeft wat lezingen staan. Ik heb optreden staan met mijn bandje. Wat festivals. Ik heb heel veel klanten waar ik mooie designs voor op moet leveren. Een aantal communicatieprojecten. Eén of twee events. En een planning voor. Twee grote evenementen voor volgend jaar. Dus ja, er ligt best wel wat op mijn bordje.

A:

En komen dan de thema's inclusie en emancipatie ook terug in die opdrachten?

E:

Ja, altijd. Ik denk ook dat ik het druk heb omdat mensen weten als ze bij mij komen. Dan krijgen ze gewoon een bepaalde en kwaliteit. En ik weet niet of ze altijd bezig zijn "oh ik moet Evita, want ze is inclusief." Ik denk wel dat ze denken van "ik moet Evita, want het is een tropische vrouw." En ze snapt en kijkt vanuit verschillende perspectieven. Dat denk ik wel. 

A:

En je hebt ook onlangs niet alleen je eigen kunst laten zien in het tentoonstelling… Of zelfs niet je eigen kunst laten zien. Maar eigenlijk kunstwerken van anderen. Kan je daar al iets over vertellen?

E:

Inderdaad. Ik heb vorig jaar heb ik voor kinderen van de onafhankelijkheid,50 jaar onafhankelijkheid. Heb ik voor de expositie Kinderen van de Onafhankelijkheid in het Museon Omniversum, heb ik alle grafische vormgeving mogen verzorgen. En dat zijn dus tekeningen die 50 jaar geleden gemaakt zijn. En ja, daar is een expositie over en ook hoe het gaat met die kinderen van toen. Die nu natuurlijk een stuk ouder zijn en hoe is het eigenlijk volgens hen gesteld met Suriname. En ja, dat was een heel bijzonder project waar ik aan mocht werken. En zo zijn er legio aan prachtige projecten waar ik dan bijdrage aan mag leveren. Maar deze was voor mij wel heel bijzonder. Ja, omdat daar kwamen meerdere disciplines samen. En de kennis die ik heb van Suriname. En het grafische, echt gewoon de vormgeving, het zetten van werk, het DTP'en van werk, zorgen dat het technisch mooi in dat museum komt te staan. In samenwerking natuurlijk met een team van daar. Maar ook gewoon tekeningen van toen tot leven brengen. En natekenen met de computer zodat ze opgeblazen kunnen worden. En het is ook het eerste jaar dat ik ooit heb gewerkt met AI. Dus een van de muren in de expositie is gedeeltelijk met AI opgebouwd. Ja.

A:

En dit tentoonstelling is nog te bezoeken?

E:

Ja, de tentoonstelling is zeker nog te bezoeken.

A:

Nou, wat mooi. Heb je andere projecten dat je een shout-out wilt aangeven? 

E:

Nou ja, wat ik dus wel heel tof vind voor het publiek, wat mensen soms een beetje vergeten, is dat ik gewoon zingende wereld over heb gereisd. En allemaal mooie festivals en mooie landen heb gezien. Van Afrika tot aan Hongkong, tot aan Mallorca. Ja, gewoon echt mooie Jazzfestivals. En ik ben dus heel ziek geweest na corona. En toen heb ik... Ja, een jaar lang logopedie gehad, moest ik echt revalideren. En heb ik eigenlijk de periode van corona, twee jaar en twee jaar daarna eigenlijk niet echt gezongen of geschilderd. En ik heb wel het gevoel dat ik weer mezelf aan het worden ben. En dat merk ik ook gewoon aan de optredens die er weer zijn, aan de aanvragen die binnenkomen. Ja, ik ben gewoon heel dankbaar dat ik er nog ben. Dus ik sta heel anders nu in bepaalde eigenlijk in alles. Daar kijk ik heel anders. Dus ik ben heel dankbaar voor die kleine opdracht. Ik ben ook heel dankbaar voor die grote opdracht. Maar ze zijn allebei even belangrijk ofzo. Ja, want ja, ik ben gewoon heel dankbaar dat ik dat mag doen.

A:

Jazz. Is wel een hele...

E:

Ja jazz en ik zeg altijd, ik ben ook een beetje van alles. Dus mijn muziek is ook een beetje van alles. Jazz en wereldmuziek. Ja, het hangt een beetje net van de programmering af, hoe ze het willen noemen. Want ik heb ook best wel Surinaams repertoire, dus meestal is het een combinatie daarvan.

A:

En dat is ook gewoon een wereldmuziek. En jazz op zichzelf kwam ook uit de zwarte gemeenschap in Amerika natuurlijk, maar is ook beïnvloed met afro ritmes. 

E:

Zeker. 

A:

Dus inderdaad, nog een voorbeeld van hoe al die culturen in jouw... 

E:

Samenkomen. En ik heb ik heb tien jaar lang viool gespeeld, but I'm singing jazz. Ja, dat is echt wel ook een tegenstelling. Maar dat zorgt er wel voor dat ik een hele mooie basis heb en dat ik. Ja, bladmuziek kan volgen, waar zijn we nou? Ja, dus ik ben echt het resultaat van... Samenkomende werelden, zeg maar.

A:

Nice. Cool. Nou, ik vond dit een heel fijn interview, en een heel fijn gesprek. Je bent een goede gesprekspartner.

E:

Thank you.

A:

Voordat we begonnen met de opname, stel je ook mooie vragen. Dus je bent ook zowel goed in interviewen als interview geven. Ik vind ook dat je wel je kracht laat zien. Overal. Dus toen je mij ontving, was het ook heel warm. En dan. Dat is een kracht. Nou, je noemt dat je werelden samen wilt brengen. En dat kan je wel doen, het beste doen met een warme opvang. Dus die kracht zie ik heel sterk in jou. Maar ook een strijdbaarheid, als ik het dan mag zeggen. En dat zie ik terug niet alleen in de onderwerpen waarmee je werkt. Natuurlijk de geschiedenis en de culture van Suriname. Maar ook, nou wat je zei, dat als je een druk hebt, dan heb je een druk en dan ga je gewoon door.

E:

Gasgeven, ja.

A:

Strijden gewoon.

E:

Ja, we gaan gewoon door.

A:

The only way is through.

E:

Exactly.

A:

En dat vind ik... Nou, wel inspirerend. Ik voel me zelf krachtiger na dit gesprek dan toen ik aankwam. Dus ik wil jou daarvoor bedanken. En voor de warme afvangst en voor de energie dat je me hebt gegeven.

E:

Dankje en dankjewel voor dit mooie interview. Echt, echt leuk, ja.

A:

Graag gedaan. Laatste vraag. Waar kunnen dan mensen meer over jou vinden?

E:

Ja, mijn website www.evita-art-music.com. Daar is ook een agenda in en die wordt redelijk goed bijgehouden. Dus dan kunnen mensen ook verschillende evenementen zien waar ik aanwezig ben, ja.

A:

Nice. Go check Evita out.